De wereld roept: Hoe alles begon: mijn eerste roadtrip
- Eerste stop: de Okertalsperre bij Altenau in de Harz, district Goslar
- Mijn hoogtepunt: de klettersteig Häntzschelstiege in Saksisch Zwitserland
- Eten besparen: foodsharing en de app Too Good To Go, een derde van de oorspronkelijke prijs
- Klimuitrusting kopen: een activiteit die corona ons niet heeft afgenomen
- Rondje Bodensee: Konstanz, Sipplingen, Überlingen, Meersburg, Friedrichshafen, Lindau
Inhoud van dit artikel5 hoofdstukken
Advertentie: deze bijdrage bevat affiliatelinks. Bij een boeking via deze links ontvang ik een kleine commissie; de prijs blijft voor jou hetzelfde.
Vandaag spoelen we terug naar het begin van ons verhaal.
Hoe alles begon, een paar tips en onze eerste stops met de camper tijdens onze Europareis.
Met een brede grijns op ons gezicht en ongelooflijk goed humeur vertrokken we met de campervan richting vrijheid.
Daarbij werden vanzelfsprekend de flauwste klassiekers zoals "Eisgekühlter Bommerlunder" en de vreemdste rappers luidkeels in de auto meegezongen.
Wie kent het niet?
Die opgewonden toestand, zonder ook maar één druppel drugs, hebben we waarschijnlijk te danken aan onze droom om de wereld te bereizen. Op dit punt moet ik een citaat aanhalen dat me herinnert aan mijn onbeschrijflijke Australiëreis, nu bijna 2 jaar geleden, met mijn goede vriendin Jessica:
„PLANLOOS GAAT HET PLAN LOS“
En zo is het precies. Zonder tijdslimiet en zonder te weten waar we volgende week zijn, begonnen Max en ik ons grote avontuur opnieuw.
Alleen deze keer samen.
Toen…
Ik weet het nog alsof het gisteren was: ik was net terug van mijn grote reis door Nieuw-Zeeland en verhuisde naar Braunschweig. In mijn nieuwe baan voelde ik me al snel thuis en mijn mooie maisonnette kreeg stukje bij beetje meer meubels. Ergens daartussen leerde ik Max kennen. Vol levenslust. Hij betoverde me al bij de eerste ontmoeting. We gingen samen wandelen in de Harz, aten stokbrood bij het kampvuur midden in een grot en boven ons vlogen de vallende sterren kriskras heen en weer. Zo rooooomaaantiiisch!
Slechts drie ontmoetingen later vroeg Max me of ik zin had om mee te komen. Mee op de grote Europareis met zijn camper.
„ABSOLUUT!“,
was mijn duidelijke antwoord.
Een hoop euforie maakte zich van me meester.
Maar wacht even.
Wat moest er gebeuren met mijn woning? Mijn baan?? Mijn vrienden? Mijn familie? Al mijn spullen?
Gevoelschaos.
Deze keer had ik me toch echt voorgenomen langer in Duitsland te blijven!! Mooi niet. Het leven loopt blijkbaar altijd anders dan je denkt. Goed. Na 1000 uitgedachte worstcasescenario's was ik vastbesloten om mee te gaan. Mijn leven omgooien en alles achterlaten voor een volslagen vreemde.
Een kleine tip, hoe ik mijn angsten makkelijker kon overwinnen:
Schrijf het worstcasescenario op,
dus het ergste dat in jouw geval kan gebeuren.
Als het erger is dan je zou kunnen verdragen, laat het dan! Maar ik beloof je dat er in de meeste gevallen een oplossing is!
Een van mijn 1000 worstcasescenario's was bijvoorbeeld:
„Max en ik zouden tijdens de reis in de campervan flink ruzie kunnen krijgen en dan sta ik zonder woning, zonder baan en zonder spullen op straat!“
Daarna bedacht ik dus welke stappen nodig zouden zijn om deze negatieve, „eventuele“ gebeurtenis zo goed mogelijk te laten aflopen.
Zonder woning :
Oké, een onderkomen zou ik altijd krijgen. In het slechtste geval kan ik voor 100 % bij mijn familie of bij vrienden terecht.
Daarna zou ik gewoon op zoek kunnen gaan naar een nieuwe woning!
Zonder baan:
Oké, een baan zou ik ook altijd krijgen. Maar zou die dan ook goed zijn? Zou ik het team dan ook leuk vinden?
Tja Janet, misschien niet, maar misschien is het zelfs nog beter en zo niet, zoek dan gewoon een heel andere baan!
Zonder spullen:
Oké, ik denk dat daar wel wat reserves voor zijn, toch? Gewoon nieuwe spullen kopen, of nog veel beter, op eBay kijken en de helft gratis achterna gegooid krijgen. En laten we eerlijk zijn: hoeveel spullen gebruik je echt? Ik had 1000 jurken en schoenen en heb er misschien 1/10 van ooit aangehad. Dus verkocht ik al mijn overvloed en kreeg er zelfs nog flink wat geld voor!
Tada, daar is de aanvulling van de reserves!
Negatieve dingen omzetten in positieve. Op de een of andere manier lukt het altijd. Behalve als je het niet echt wilt of er gewoon iets op de eerste plaats staat dat voor jezelf belangrijker is. Wat ook helemaal oké is!
Veel mensen zeggen vaak tegen me:
"Dat zou ik ook het liefst doen." "Gewoon de wereld rondreizen en alles laten voor wat het is.“
Dat klopt niet. Want dan zou je het doen.
Blijkbaar staat er bij jou tot nu toe nog iets anders centraal (De zekerheid van geld? Een vast inkomen? Je dagelijkse sport? Je gezin? Je vrienden? Je routine? Je algemene veiligheid? Wie weet, wie weet. Maar doelen veranderen en het is nooit te laat om te beginnen. Wat je droom ook is. Schrijf hem op en bedenk stappen om je doel dichterbij te brengen! Want dat is precies waar het leven om draait: Leven.
"Ogen dicht en doorzetten!"
10 jaar geleden zou ik iedereen voor gek hebben verklaard als ze me hadden verteld dat ik op een dag Australië, Nieuw-Zeeland, Vietnam, Zuid-Amerika en zoveel andere landen zou zien. Zo vaak heb ik mijn normale, veilige routineleven achter me gelaten en elke keer opnieuw was ik ontzettend bang. Worstcasescenario. Worstcasescenario. Worstcasescenario!
Terug naar het verleden…
Dus. Ik kende Max eigenlijk niet eens echt. Drie ontmoetingen? Wat is dat nou?
Maar we waren smoorverliefd. En wie verliefd is, is nu eenmaal naïef. En naïef zijn is niet altijd slecht! Dus zegde ik met pijn in het hart mijn geliefde woning op, mijn baan, verkocht mijn meubels, mijn kleding, mijn auto, tot ik op een gegeven moment nog maar op een kleine waterbed op de kale vloer van mijn woning sliep.
Onze eerste stops tijdens de Europareis…
Okertalsperre & Hahnenklee
Onze eerste stop was de Okertalsperre bij Altenau in de Harz, in het district Goslar. Dankzij het mooie weer reden we rond op onze inlineskates. Daarbij ontging ons helaas ook het restaurant „Der Windbeutel König" niet. Hier liepen we tegen de beperkingen vanwege corona aan. Het restaurant bleef gesloten en bood zelfs geen bezorgservice. Wat jammer!
De zonsondergang en het ongelooflijke uitzicht vanaf de stuwdam gaven ons echter de nodige troost.
Kassel – Bergpark Wilhelmshöhe
Met het actuele „typische aprilweer" trokken we naar Kassel. Op verzoek van Max beschrijf ik het weer nog even wat uitgebreider: met typisch aprilweer bedoelde ik sneeuwstorm vermengd met stralende zon en koude wind.
Het museum dat je via honderden treden bereikt, de Löwenburg en het slot waren slechts enkele van de vele hoogtepunten van het prachtige park vlak bij het centrum. Het was zóóó mooi!
Saksisch Zwitserland
We trokken naar het Elbezandsteengebergte van het nationaal park Saksisch Zwitserland. Daar wandelden we naar de klassieke bezienswaardigheden. De Bastei is een enorme rotsformatie met een uitkijkplatform dat uitzicht biedt over het Elbedal en het Lausitzer Bergland.
Vervolgens beklommen we de grote, grillige rotsgroep „Die Schrammsteine".
Maar mijn absolute hoogtepunt was de klettersteig Häntzschelstiege. We deden onze klimgordels aan en klommen tussen enorm steile en smalle rotswanden omhoog. Ik voelde me alsof ik midden in een avonturenfilm was beland. Het was gewoon perfect. Op voorwaarde dat je snel de viezigheid onder Max' schoenen vergeet, die me tijdens het klimmen vriendelijk genoeg voortdurend recht in het gezicht vloog.
TIP:
Koop een klimuitrusting. Dat is namelijk een gratis activiteit die corona ons voorlopig niet heeft afgenomen!
O ja, en veeg eerst je schoenen goed af!!!
„Het leven is te kort voor ooit.”
Janet Dannehl
Stuttgart
In Stuttgart ontmoetten we twee vrienden van Max, die ons een privérondleiding gaven. Voor het eerst maakte ik kennis met het zogeheten
"Foodsharing".
Dit betekent vertaald "eten delen". In een kleine bergruimte worden voor iedereen gratis levensmiddelen van grote supermarkten of particuliere huishoudens beschikbaar gesteld. Dit dient om de grote voedselverspilling tegen te gaan. De producten zijn door overproductie of houdbaarheid voor de bedrijven niet meer verkoopbaar. Maar ook buurtbewoners leggen graag iets uit hun overvolle koelkast erbij.
Hoe vaak gooien we eten weg, terwijl we er iemand anders blij mee zouden kunnen maken?
Gelukkig voor ons was er net geleverd, zodat we vrolijk konden knabbelen aan onze heerlijke pretzelsnack.
Heel vaak gebruikten we ook de app: "Too Good To Go"
Dit is een app voor je telefoon waarin allerlei restaurants hun „onverkochte“ eten aanbieden. Het is gewoon zonde om weg te gooien en geloof me, we hadden enorme hoeveelheden sushi, verse pizza, heerlijke bowls en 1000 andere geweldige gerechten, voor een derde van de oorspronkelijke prijs. Probeer het gewoon eens uit!
P.S.: Let op de beoordelingen, daaraan kun je meestal al van tevoren zien of het de moeite waard is om daar te bestellen!
Würzburg
Leven in de grote stad
Vanaf onze camperplek keken we recht uit over heel Würzburg. We stonden midden tussen de wijngaarden, terwijl de stad ons van bovenaf een uniek lichtspel liet zien. De volgende dag verkenden we de binnenstad. De Residenz, de vesting Marienberg, de oude Mainbrug, de dom en de bedevaartskerk lieten we daarbij niet aan ons voorbijgaan.
De Bodensee
Pure vakantiesfeer.
Allereerst moet ik zeggen dat de vorm van de Bodensee eruitziet als een zwemmende duiker. Daardoor dacht ik meer dan eens dat er een duikschool voor ons stond.
Het water is kristalhelder, de paden zijn meer dan verzorgd en de bloemen bloeien kleurrijk op elke hoek. Een typische toeristenplaats dus, maar van toeristen was dit jaar nauwelijks sprake. Vaak waren de straten in het centrum uitgestorven.
Toen we bij de Griek iets te eten haalden, werd de huidige coronasituatie nog net iets duidelijker. De eigenaar vertelde ons met zijn Griekse accent dat hij in zijn restaurant al 6 maanden wachtte op steun van de overheid en dat de bezoekers door de pandemie steeds wegblijven. Wanhoop klonk door in zijn stem. Hoeveel mensen zouden in deze crisis wel niet hun baan hebben verloren? Er verscheen een klein sprankje in zijn ogen toen hij ons het met liefde bereide eten overhandigde. Nu rest dus alleen nog de hoop.
En onze hoop om de wereld toch nog te kunnen zien, ondanks enorme beperkingen, laat ons uiteindelijk doorreizen naar de volgende kleine steden, zoals Konstanz, Sipplingen, Überlingen, Meersburg, Friedrichshafen en Lindau.
En natuurlijk kan niet in elke stad alles goed gaan. Na mijn prachtige valpartij op het gras, doordat ik niet kan remmen op inlineskates, ging ik met een paar extra schaafwonden naar huis, naar de camper.
Maar zoals het lot het wilde, ging het zo door. Bij mijn aankomst stak het hoofd van Max half in de bak van het watersysteem. We mogen van geluk spreken dat het water eerst alleen in de teil liep. Na meermaals de doeken uitwringen, het verwisselen van de slangadapter en het natrekken van de schroeven hebben we ook dat gefikst. Dachten we tenminste. Het volgende probleem diende zich aan. Max gebruikte zijn telefoon als lichtbron en klemde die vast bij het sluiten van de bak. Niet zo erg, ware het niet dat er een compleet gat in het scherm was ontstaan. De zenuwen lagen meer dan bloot. Ondertussen begonnen Max' handen ook nog op de meest uiteenlopende plekken te bloeden.
In zo'n kleine ruimte stuwen we onze slechte bui ook graag samen op.
Wat een mooie dag!
Volgende stop: Zwitserland
Voor tourism boards en merken die roadtrips en reisverhalen samen met mij willen realiseren, staat informatie over mogelijke formats op de pagina over samenwerken.
Tours en activiteiten: de Bodensee
Tours, toegangskaartjes en uitstapjes kun je vooraf vergelijken en boeken met gratis annulering (afhankelijk van het aanbod).
Veelgestelde vragen
Hoe heb ik de angst overwonnen om alles achter te laten?
Ik schreef mijn worstcasescenario op, dus het ergste wat er kon gebeuren, en bedacht vervolgens bij elk punt welke stappen nodig zouden zijn. Zonder woning: familie of vrienden. Zonder baan: een nieuwe zoeken. Zonder spullen: spaargeld, eBay. Als het erger zou zijn dan je kunt verdragen, laat het dan. In de meeste gevallen is er echter een oplossing.
Hoe goed kende ik Max voordat ik meeging?
We hadden elkaar precies drie keer ontmoet. De derde keer vroeg hij of ik meeging op de Europareis met zijn camper. Ik zegde mijn woning en baan op, verkocht meubels, kleding en auto en sliep uiteindelijk op een waterbed op de kale vloer.
Wat is foodsharing?
Vertaald „eten delen”. In Stuttgart maakte ik er voor het eerst kennis mee: In een kleine bergruimte stellen supermarkten en particuliere huishoudens gratis levensmiddelen voor iedereen beschikbaar, zodat ze niet worden weggegooid.
Welke stops zijn de moeite waard in het Saksisch Zwitserland?
De Bastei, een enorme rotsformatie met uitkijkplatform over het Elbedal en het Lausitzer Bergland, de grillige rotsgroep „Die Schrammsteine” en de klettersteig Häntzschelstiege tussen zeer steile, smalle rotswanden.
Klaar voor je volgende campagne?
Al meer dan 8 jaar werk ik samen met toeristenbureaus, hotels en premiummerken, authentiek, persoonlijk, effectief. Samen met Max Haase bereiken we meer dan 6 miljoen mensen.
