Oostkust van Australië: Cairns, Great Barrier Reef & Sydney
- Au pair in de outback: 350 dollar per week, boerderijwerk in het weekend 600–700 dollar
- De boerderij had ongeveer 450 runderen, daarnaast varkens, geiten, honden en kippen
- In de outback lag het weer meestal rond de 45 graden
- De rit naar de outback duurt 7 uur en 19 minuten, met stops voor dieren het dubbele
- Na mijn ongeluk: 1.000 euro reparatie, daarna motorschade, het geld was weg
Inhoud van dit artikel11 hoofdstukken
Advertentie: deze bijdrage bevat affiliatelinks. Bij een boeking via deze links ontvang ik een kleine commissie; de prijs blijft voor jou hetzelfde.
Terugblik 2018/19
De reis gaat alleen verder
Jessi & ik kregen allebei een ander jobaanbod, dus gingen onze wegen uiteen. Jammer, maar waar. Ik had een au-pairbaan gevonden waarbij ik 350 dollar per week kreeg en op 3 kinderen paste. Destijds waren ze 7, 5 en 2 jaar oud. Daarnaast kon ik gratis bij het gezin wonen en eten. In de middag en in het weekend hielp ik meestal mee op de boerderij om wat extra geld bij te verdienen. Meestal kreeg ik 600 – 700 dollar per week uitbetaald. Ik moet toegeven: ik was best zenuwachtig! Ineens alleen reizen? Kan dat wel goed gaan? Iedereen die mij kent, weet dat ik soms nogal verstrooid kan zijn. Soms is dat prima, maar zodra het erom gaat de weg terug naar de juiste plek te vinden, kan het lastiger worden. Mijn richtingsgevoel is nou niet bepaald het beste. En geloof me, ik dacht dat het tijdens het reizen in elk geval beter zou worden. Nee. Er is niets veranderd. Je gelooft niet op wat voor bizarre plekken ik soms ben beland. DANK JE WEL, DANK JE WEL dat Google Maps bestaat, anders, mijn lieve lezers, hadden jullie mij waarschijnlijk nooit meer teruggezien. Zo…, verder met het verhaal… Jessi begon een baan in Sydney, dus had zij onze auto niet nodig & kon ik met Apollo (onze auto) naar mijn werk als au pair & boerderijmedewerker in de Outback rijden. Hier begint het eerste punt. Outback? Levensgevaarlijk! Daar zijn al zóóó veel mensen omgekomen. Van de dorst. Verongelukt. Dit traject alleen rijden? Wie kent die horrorverhalen niet? Mijn gastmoeder bood aan me op te halen, maar uiteindelijk reed ik toch liever zelf. Waarom ook altijd… Eén ding kan ik zeggen: het was ongelooflijk mooi! Al onderweg zag ik zóóó veel dieren en boven mij cirkelden honderden adelaars. Eén keer blokkeerde een kudde schapen mijn weg .
Op de volgende foto zie je rechtsboven in de hoek, in een prachtige, ultraslechte kwaliteit, een emoe die de weg overstak. Helaas had ik tijdens mijn reizen door Australië een echt slechte smartphonecamera & daarom kan ik je niets anders bieden. Zie het gewoon als retro/vintage of hoe je het ook wilt noemen. Eigenlijk duurde mijn rit naar de Outback 7 uur en 19 minuten. Met alle stops voor dieren & bewondering deed ik er minstens twee keer zo lang over.
Toen ik uiteindelijk kort voor het avond aankwam, werd ik al verwacht door het gastgezin. De daaropvolgende dagen paste ik op de ongelooflijk lieve kinderen van mijn gastouders! Uit sommige backpackerverhalen heb ik al zoveel slechts over het au-pairwerk in Australië gehoord. Maar ik moet zeggen dat ik het absoluut geweldig vond! Mijn gastgezin was ook echt supergezellig! Bovendien hield ik van het boerderijwerk in het weekend. Je kunt je niet voorstellen hoeveel plezier ik daarin had! Het gezin had zo'n 450 runderen, daarnaast nog 2 varkens, een geit, 3 honden, kippen & meer. Tijdens mijn tijd daar stierf er een varken (hoogstwaarschijnlijk aan een slangenbeet, want het nest was helemaal overhoop gehaald).
Bij het werk met de runderen heb ik meegeholpen met mustering. Dat wil zeggen: ik hielp de runderen langzaam, kilometers ver naar de yards te drijven. Je zit vol adrenaline als je voor zo'n enorme stier gaat staan en probeert hem naar voren te drijven. Wist je dat? Als een rund agressief wordt, rent het recht op je af en stopt het niet!
Op een dag bezocht ik de buurman, die een schapenboerderij had. Het was ongelooflijk interessant om zijn dagelijkse leven te leren kennen en te zien hoe de schapen werden geschoren. Dat gebeurt maar 1 à 2 keer per jaar, daarom was ik zo blij dit een keer mee te maken. Over het geheel genomen zag het werk er behoorlijk zwaar uit. Ik bedoel, zo'n schaap weegt ook flink wat. Wist je dat schapen het grootste deel van hun tijd met eten doorbrengen?
In totaal leerde ik een heleboel & deed ik ontzettend veel ervaringen op: ik reed voor het eerst motor, leerde schieten met verschillende wapens, reed met een quad door de Outback en noem maar op… Het was zo'n spannende tijd & ik zou geen seconde ervan willen missen!
Wist je dat kangoeroes voor de meeste boeren een echte plaag zijn? Ze zijn gewoon overal. In een rapport las ik eens dat er twee keer zoveel kangoeroes in Australië zijn als inwoners. Helaas richten de kangoeroes heel wat schade aan op de velden. Zoals je op de rechterfoto hieronder ziet, hangt daar aan een hek een verongelukte kangoeroe, of in ieder geval wat ervan over is… de kangoeroes proberen over de hekken te springen, maar blijven daarbij soms aan de draad hangen. Daar zitten ze dan met hun poten zo vast dat ze zich niet kunnen bevrijden. Een gruwelijk gezicht!
Het repareren van hekken hoorde ook bij mijn taken in de Outback. Het weer was erg heet en lag meestal rond de 45 graden Celsius. Al bij het inademen droogt je hele mond uit. Daarom was koud water voor mij een absoluut genot! Gelukkig zijn er tabletten tegen uitdroging! Vooral irritant zijn alle vliegen in de Outback! Ze kleven overal op je hele lichaam. Zonder muziek in mijn oren was ik gek geworden. zoeeemmm zoeeemmm zoeeemmm
Na ongeveer een maand was het tijd om afscheid te nemen. Maar ik had er ook wel zin in om eindelijk weer onder de mensen te komen. Met de muziek hard aan reed ik dus richting de bewoonde wereld. De weg was van zand & de zon scheen vol op de auto. Tussendoor lagen er steeds weer groeven in de grond, waardoor ik wat langzamer moest rijden. Tja, en toen gebeurde het. Zo ontzettend snel. En onverwacht. Toen ik op de rem trapte om opnieuw te vertragen, zwaaide de auto naar rechts. Toen naar links. Toen naar rechts. Daarna weer naar links. Ik verloor alle controle over mijn voertuig. Het leek een eeuwigheid te duren. Ik wist op dat moment precies wat er ging gebeuren.„Janet, je gaat nu een ongeluk krijgen. En je kunt er niets aan doen.” Tja. Zo liet ik mijn lot dus over mij beslissen. PUFFF. PUFFF. Ik zat kaarsrecht. Mijn hele lichaam was gespannen. Het duurde even voor ik besefte dat mijn auto op zijn zij lag. De muziek bleef luid op de achtergrond doorspelen. Dit nummer zal ik nooit vergeten. Tim Bendzko.„Ich Laufe”. Nou ja, in elk geval kreeg ik, nadat ik moeizaam had geprobeerd die stomme muziek uit te zetten, een kleine paniekaanval. SHIT. Wat als de auto zo meteen in brand vliegt? Of als hij ontploft? Ik moet hier weeeeeg! Jep. Daar zie je het weer: te veel tv kijken is niet goed voor je. Nadat ik het eindelijk voor elkaar had gekregen, maakte ik mezelf los uit de gordel, wat helemaal niet zo makkelijk is als je in de auto op je zij ligt. Daarna probeerde ik de deur boven mij open te krijgen om uit de auto te klimmen. Helaas was de andere deur één geworden met de grond. Toen ik het wat onelegant uit de auto had geschopt, ging ik eerst een paar veiligheidsmeters bij de auto vandaan (ontploffingsgevaar en zo).Mijn lichaam voelde helemaal beklemd aan. Dat kan ik niet beschrijven. Ik zat vol adrenaline. Langs mijn scheenbeen liep bloed & ik dacht al, nu ga ik dood. Maar geloof het of niet. Behalve een superklein schrammetje had ik helemaal niets. Geen enkel letsel. Je kent het waarschijnlijk wel: als je je ergens aan snijdt en het bloed gewoon stroomt, maar het doet helemaal geen pijn & is ook helemaal niet erg. Ja, zo ongeveer was het bij mij. Het had dus erger kunnen aflopen. Nadat ik had gecheckt dat alles in orde met me was & wat had rondgevloekt & verder paniek had verspreid, pakte ik uiteindelijk mijn telefoon. En JOEPIE. Bijna vergeten. In the middle of nowhere is er geen bereik. Super! Het volgende huis was extreem ver weg & er was niemand te bekennen. Mijn gastgezin gaat ongeveer 1x per maand naar de stad. Nou, daar kwam dus hoop op. Maar… Waarom ook altijd… Waarom ik ook altijd zoveel geluk heb, kreeg ik ongeveer een halve minuut bereik. Eigenlijk onmogelijk op deze plek. Ik schreeuwde alleen door de telefoon: Accident. Accident. (Ongeluk, ongeluk). Na bijna een uur kwam mijn gastvader aan & zorgde hij voor mij. Gelukkig
Onze mooie Apollo… Daar lag hij dan. Halfdood… Ik was zo boos. En verdrietig. En ach… Alles tegelijk… Nou ja, kort en bondig: de auto werd naar de garage in het dichtstbijzijnde dorp gebracht. Daar wilden ze 1000 euro voor de reparatie hebben. Ik nam daarom afscheid van mijn zuurverdiende geld. Een nacht in het dorp waar de garage zat, kostte ongeveer 200 dollar. Belachelijk duur en voor mij destijds onbetaalbaar! Ik probeerde mijn geluk en ging van winkel naar winkel op zoek naar een baan. Niemand… Niets… De mensen daar waren allang blij dat ze hun winkels zelf draaiende konden houden. Toch was mijn zoektocht niet voor niets geweest. Ik ontmoette namelijk Debbi. Een geweldig mens! Ze steunde me zo enorm in die tijd. Ik mocht slapen in haar vakantiewoning, wat me een hoop geld bespaarde! Bovendien was ik superblij dat onze auto in elk geval te repareren was… Hahahha, mis gedacht… Ik reed ongeveer 30 minuten richting het strand, vol verwachting… en PAF. Onze geliefde auto gaf definitief de geest… Ik bleef midden op de weg staan en moest worden weggesleept. Motorschade. Tot op de dag van vandaag heb ik geen cent van die „onnodige reparatie van 1000 euro" teruggekregen… & dus alles voor niets betaald… Zoveel spaargeld… Ik was zo boos. Echt zo boos. Uiteindelijk moest ik onze Apollo daar achterlaten & met de bus verder reizen. Je gelooft niet hoeveel dingen ik in deze auto moest achterlaten… Ik kon toch niet alles meesjouwen…
„Het leven is te kort voor ooit.”
Janet Dannehl
Newcastle
Zo reisde ik dus door naar Newcastle. Daar leerde ik geweldige mensen kennen, waardoor ik de hele nachtmerrie bijna kon vergeten! Op die plek bleef ik ook een hele tijd, omdat ik een baan in een café kreeg. Bovendien kon ik gratis in het hostel slapen; in ruil daarvoor hoefde ik maar 1-2 uur per dag schoon te maken. In Newcastle had ik dus de perfecte mogelijkheid gevonden om mijn kas snel weer aan te vullen.
Een beter medicijn tegen verdriet dan de zee bestaat er niet!
Coffs Harbour
Na een tijdje verliet ik Newcastle weer en reisde ik door naar Coffs Harbour. Daar werkte ik in een coole bar. Daarnaast sliep ik opnieuw gratis in een hostel, waarvoor ik een shuttledienst reed. Het allercoolste aan het hostel was dat ik gratis kon suppen en dat het meer maar 5 minuten verderop lag. Daar zag ik felblauwe krabben en honderden roggen. Wist je dat roggen kunnen springen? Ik heb er een video van op mijn Instagram-profiel, waarop je dat kunt zien! Vlak voor zonsondergang sprongen ze daar ongeveer 1 meter hoog! Echt bizar!
Nogmaals moet ik benadrukken hoe GEWELDIG de stranden in Australië zijn!
Brisbane
Toen was het eindelijk zover en kwamen mijn toenmalige vriend en mijn beste vriendin mij opzoeken. Na zo'n lange tijd krijg je af en toe echt heimwee… Daarom was ik echt enorm blij! We verkenden Brisbane samen (geweldige stad!) & kletsten zonder ophouden. Ik had best veel te vertellen…! In Brisbane bezochten we onder andere de wereldberoemde Australia Zoo. Op dit terrein werd Steve Irwin (de „Crocodile Hunter“) begraven. Ik vond hem zóóó geweldig. Als kind had ik zijn serie ontzettend vaak gekeken… Helaas overleed hij tijdens zijn opnames aan de gevolgen van de steek van een pijlstaartrog. Ook nog heel mooi om te zien in Brisbane: de botanische tuin, de Story Bridge & South Bank!
Mooloolaba
Mooloolaba is een klein stadje in het zuidoosten van Queensland en maakt deel uit van de Sunshine Coast. Wie graag langs de haven wandelt of op een prachtig strand in de zon ligt te bakken, zit hier precies goed! De plaats is erg rustig, maar je vindt er ook een aantal bars met geweldige livemuziek!
Townsville City
Townsville is een kuststad in het noordoosten van Queensland. Hier is een mooie boulevard langs het water! 's Avonds hingen we altijd rond bij het sportveld en speelden we basketbal met een paar toffe mensen!
Magnetic Island
Een absolute droom! Tot mijn absolute hoogtepunten hier behoorden: snorkelen langs de spectaculaire riffen, onze wandeling („Forts Walk“) en het spotten van de rotskangoeroes & koala's. Bovendien moet je de zonsondergang niet missen!
Tours en activiteiten: Magnetic Island en het Great Barrier Reef
Tours, toegangskaartjes en uitstapjes kun je vooraf vergelijken en boeken met gratis annulering (afhankelijk van het aanbod).
Mission Beach
Ohh, ik vond het heerlijk om over het strand van Mission Beach te joggen. Het strand was uitgestorven! Eigenlijk kwam ik alleen naar Mission Beach omdat het hostel me een baan op een boerderij beloofde, waar ik uiteindelijk veel te lang op moest wachten… Uiteindelijk trok ik weer verder… Helaas loopt niet altijd alles volgens plan, maar desondanks heb ik genoten van de tijd!
Wat is beter: alleen reizen of samen?
Beide manieren hebben voor- en nadelen! Dat is duidelijk… Maar één ding heb ik geleerd: op mijn reizen zonder gezelschap was ik nooit echt alleen. Ik heb duizenden mensen ontmoet en zeker veel meer dan op mijn reizen met nog iemand erbij. Gek, hè? Als je iemand bij je hebt, is het meestal vanzelfsprekend dat je met die persoon ergens aan een tafel voor twee gaat zitten, de activiteiten samen plant en met elkaar kletst. Ben je daarentegen alleen, dan komt er ten eerste eerder iemand naar je toe om een praatje te maken. Ten tweede ga je zelf eerder op andere mensen af of schuif je gewoon aan bij grotere tafels. In het begin was ik wat terughoudend, maar ik merkte dat het heel makkelijk is om contact te leggen met andere backpackers! En als je het niet durft om op anderen af te stappen, beloof ik je: het duurt niet lang voordat iemand een gesprek met je begint. Wij backpackers hebben namelijk allemaal iets belangrijks gemeen: we houden van reizen!
Reisverzekering voor Australië
Voor langere reizen bestaan er ziektekostenverzekeringen voor het buitenland die maandelijks opzegbaar zijn.
Volgende stop: Cuba – Caraïben
Voor Tourism Boards ontwikkel ik content die de oostkust van Australië, de regio van het Great Barrier Reef en reiservaringen langs de route visueel vertelt. Meer over mogelijke producties en samenwerkingen staat op de pagina over samenwerken.
Veelgestelde vragen
Wat verdien je als au pair in Australië?
Ik kreeg 350 dollar per week en paste op drie kinderen, destijds 7, 5 en 2 jaar oud. Wonen en eten waren bij het gezin gratis. 's Middags en in het weekend hielp ik op de boerderij en kreeg daarvoor meestal 600 tot 700 dollar per week.
Hoe heet is het in de Australische outback?
Meestal ongeveer 45 graden Celsius. Al bij het inademen droogt je hele mond uit, koud water wordt een genot. Gelukkig zijn er tabletten tegen uitdroging. Vooral vervelend zijn de vliegen die overal op je lichaam plakken.
Is alleen reizen erg?
Op mijn reizen zonder gezelschap was ik nooit echt alleen, ik heb veel meer mensen ontmoet dan met een tweede persoon erbij. Alleen komen anderen eerder naar je toe en ga je sneller aan grotere tafels zitten. Als je het niet durft, duurt het niet lang voordat iemand je aanspreekt.
Wat is er met jullie auto gebeurd?
Op de zandweg uit de outback verloor ik tijdens het remmen de controle en kwam de auto op zijn zij te liggen. Ik had behalve een klein schrammetje niets. In de garage in het volgende dorp betaalde ik 1.000 euro voor de reparatie, na 30 minuten rijden kwam de motorschade, en het geld heb ik nooit meer teruggezien. Een nacht in dat dorp kostte ongeveer 200 dollar.
Hoe krijg ik in de outback zonder bereik hulp?
Bij mij was het geluk: ik had op deze plek ongeveer een halve minuut bereik en kon alleen „Accident, Accident“ in de telefoon roepen. Na bijna een uur kwam mijn gastvader aan. Mijn gastfamilie ging normaal gesproken ongeveer eens per maand naar de stad.
Klaar voor je volgende campagne?
Al meer dan 8 jaar werk ik samen met toeristenbureaus, hotels en premiummerken, authentiek, persoonlijk, effectief. Samen met Max Haase bereiken we meer dan 6 miljoen mensen.
