Paracas & Huacachina: woestijnoase in Peru

Inhoud van dit artikel4 hoofdstukken

• 1ICA
• 2Huacachina, woestijntour
• 3Volgende stop: Cusco
• 4Veelgestelde vragen

Advertentie: deze bijdrage bevat affiliatelinks. Bij een boeking via deze links ontvang ik een kleine commissie; de prijs blijft voor jou hetzelfde.

We gingen op weg naar het stadje Paracas, ongeveer 3 uur ten zuidoosten van Lima. Daarvoor namen we een bus voor een paar euro, die zelfs mooi verstelbare en gevoerde stoelen had. Perfect!

Toen we vertrokken, legde Max zijn pas gekochte zwarte zonnebril in het zijvak. Naast ons zat een stelletje. Een vrouw met wat krullend, roodachtig haar, een bril en tussen de 40 en 50 jaar oud. Naast haar een wat jongere, tengere man met een kleurrijke pet.

Toen we eindelijk in Paracas aankwamen, gingen we bij de bagage-afhandeling in de rij staan om onze rugzakken op te halen. Plotseling viel het Max op dat hij zijn zonnebril in de bus had laten liggen. Het stel dat nu achter ons stond, leek erg nerveus, maar daar dachten we eerst niets van. Het zoeken was vergeefs. Toen ik het stel vroeg of ze misschien de zonnebril hadden gezien, zwaaide de vrouw haastig met haar handen en vermeed ze elk oogcontact. De man daarentegen liet me zijn grijzige bril zien, die hij droeg, en stond erop dat ik die van dichtbij bekeek. Er klopte hier absoluut iets niet, maar fouilleren konden we ze helaas niet. Dus lieten we het erbij en pakten we onze rugzakken. Kort daarna kwam de vrouw nog een keer naar ons toe en zei met haar lichte Franse accent: „De bril zat in het zijvak, toch?“ We beaamden dat. Het bleek echter maar een korte opmerking van haar te zijn. Dat maakte ons alleen maar sceptischer. Gelukkig was het maar „de zonnebril“.

Uiteindelijk trokken we verder, alleen deze keer zonder bril.

De volgende dag maakten we bij prachtig weer een boottocht naar de Islas Ballestas. Nog nooit in ons leven hebben we zoveel vogels op één plek gezien! De grote rots die uit het water stak, zat helemaal vol met die prachtige schepsels! Tussendoor waren ook nog een paar pinguïns en zeeleeuwen te zien. Een ongelooflijke dag en absoluut een MUST SEE!

Na de tour wandelden we bij zonsondergang nog een beetje langs de haven.

Paracas was een echt mooie plek en absoluut een bezoek waard!

ICA

Eigenlijk gingen we alleen naar Ica om van daaruit de woestijntour te doen. Maar nu zal ons verblijf ons waarschijnlijk wat langer bijblijven. In ons hotel was een enorme gemeenschappelijke ruimte met een biljarttafel, een tv-kamer, een keuken en een tafeltennistafel. De ruimte werd omringd door ramen met een geweldig uitzicht over de stad. We zaten er vaak om te werken. Een of twee ramen stonden open en op een gegeven moment vloog er een duif naar binnen. Ze probeerde lange tijd steeds weer naar buiten te komen en stootte voortdurend met haar snavel tegen het glas. Goed! We waren er zeker van: deze duif moet geholpen worden! Met een bezemsteel probeerden we haar naar buiten te dragen. In het begin zag het er veelbelovend uit, maar tegen het einde eheeeer niet. De duif schrok en vloog recht naar de overkant. Daar knalde ze met volle kracht tegen het raam en viel vervolgens op de grond. O God. Roerloos lag ze daar. Leeft ze nog? Is ze misschien bewusteloos? Geen idee??? Google helpt. We legden haar, zoals beschreven en vol hoop, in de schaduw en keken af en toe naar haar. Toen ze zich ook na 2 uur nog niet bewoog, drong langzaam tot ons door dat we waarschijnlijk niet de beste duivenredders waren.

Huacachina, woestijntour

In Huacachina deden we een duinbuggytour met sandboarden. Pure actie! De bestuurder van onze jeep gaf flink gas. We zaten helemaal voorin en raasden omhoog en extreem steil weer naar beneden. Ik had de hele tijd het gevoel dat we zo op het zand zouden omkantelen of uitglijden. Max was een stuk relaxter. Soms reed de bestuurder tot vlak voor de rand van de klif en remde hij abrupt. Hartaanval! Helemaal boven op een gigantische zandduin pakten we de sandboards. Toen ik naar beneden keek, was ik er zeker van dat ik het afglijden van de duin met het board absoluut niet zou overleven en dat ik het dus maar beter niet kon doen (...en ik heb anders nooit hoogtevrees!!!). Een paar andere groepsleden dachten er hetzelfde over. Het duurde niet lang of Max lag al klaar voor de afdaling. Hij was de allereerste die van de enorme duin gleed. Toen hij heelhuids beneden was, riep hij motiverende zinnen als: „Valt reuze mee“ en „Het is zóóó leuk“! Uiteindelijk verzamelde ik al mijn moed (op de foto's en video's ziet het vast niet zo dramatisch uit, maar als je er eenmaal boven staat!...) en gleed naar beneden. En het was echt SUPERLEUK! Ik denk dat juist dat het meest indrukwekkende aan reizen is. Je doet dingen waarvan je nooit had gedacht dat je ze zou doen, of je overwint angsten, wat uiteindelijk tot een onvergetelijke ervaring leidt! En als je dan ook nog zo'n geweldige reispartner hebt als ik, kan er eigenlijk niets meer misgaan. Nadat we vele keren van bijna elke duin waren gegleden, keken we ten slotte naar een van de mooiste zonsondergangen midden in het woestijnlandschap. Eindeloze schoonheid.

Volgende stop: Cusco

Goed om te weten:

Ook hier merkten we weer dat je minstens de basiswoorden Spaans moet beheersen. In Zuid-Amerika spreken niet veel mensen Engels.

Gelukkig leren we al ruim een half jaar Spaans en kunnen we ons daardoor al heel goed verstaanbaar maken. Ik moet echter toegeven dat Max me al iets voor is, maar ik volg dicht op zijn hielen :D!

Een paar hacks, hoe wij een nieuwe taal hebben geleerd (en die we graag meteen hadden geweten):

1. De meeste mensen gebruiken Duolingo of Babbel, maar ik moet zeggen dat deze apps ons niet echt gemotiveerd hebben gekregen. Wij gebruiken allebei „Memrise“. Een app die je leervoortgang bijhoudt en je na een bepaalde tijd steeds opnieuw overhoort. Bovendien zie je korte videofragmenten waarin de lokale bewoners de woordjes nog eens uitspreken met hun eigen accent.
2. Daarnaast is er een geniale app die Italki. Daar kun je al voor 5 dollar per uur een online bijlesleraar boeken (op het platform is het makkelijker om een leraar te vinden die je in het Engels een nieuwe taal leert). Daarnaast kun je je doelen indelen in categorieën (alleen spreken, grammatica leren...). Wij gebruiken het persoonlijk alleen om gesprekken te voeren!
3. Daarnaast kan ik nog de app aanbevelen Tandem aanbevelen. Dat is een platform waarop je kunt communiceren met mensen van over de hele wereld. Het idee is dat jij hun jouw taal leert en zij jou de hunne. Sommigen willen echter alleen in hun moedertaal praten, wat nog beter voor ons is. Bovendien kun je daar ook met mensen bellen, wat een superoefening is om zo snel mogelijk een nieuwe taal te leren, en dat zelfs gratis. De app is gratis, ook al lijkt het in het begin niet zo (alleen premiumleden betalen en dat is niet echt nodig)!

We spreken zoveel mogelijk in de andere taal. We lezen teksten, kijken YouTube-video's of films met ondertiteling, luisteren naar verhalen of buitenlandse radio en maken leuke afbeeldingen van de moeilijkste woorden. Plezier hebben is de hoofdzaak!

Voor Tourism Boards ontwikkel ik content die Paracas, Huacachina en de kustwoestijn van Peru visueel vertelt. Meer over mogelijke producties en samenwerkingen staat op de pagina over samenwerken.